میگن وبلاگ ها مجلات شخصی اند. درسته ولی با یه تفاوت کوچولو .وبلاگ به ما یاد میده با جسارت بنویسیم ولی روزنامه ها و مجلات اگر چه در یک سطح حرفه ای تر قرار دارند اما مجبورت می کنند یاد بگیری محافظه کار و محتاط باشی. چیزی ک اصلا جالب نیست .

وبلاگ ها به ما فرصت میدن کارهایی رو تجربه کنیم که در دنیا ی واقعی باید برای تجربه کردنش تاوان سختی رو بپردازیم. فکر میکنم وبلاگ های تخصصی از ارزش بیشتری برخوردار هستند تا وبلاگ هایی مثل وبلاگ خودم که از نظر اموزشی و اطلاعاتی در سطح پایین تری قرار دارند.  اما این دست نوشته های شخصی که در دنیای مجازی قرار دارند بیان گر واقعیت های زیادی هستند حتی بیشتر از دنیای واقعی که بنا بر دلایلی رنگ وبوی خیلی چیز ها رو به خودش میگیره. حالا فرض کنیم این مدل وبلاگ ها اگر به زبان انگلیسی نوشته میشدن چقدر میتونستن واقعیت های حاکم بر این جامعه رو برای غیر ایرانی ها تشریح کنند تا حداقل کسی که قراره اطلاعاتی در مورد ایران به دست بیاره فکر نکنه اینجا یک جای خیلی بده با زن هایی که خیلی حقیر و بدبخت اند و مردمی که شتر سوارند.!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 کشور های دیگه از وبلاگ ها استفاده های بهتری میکنن مثلا وبلاگ ها ابزار مفیدی برای معلم ها هستند که جنبه ی اموزشی دارند اقای ویل ریچارد سون که یک معلم دبیرستان و در عین حال یک وبلاگ نویسه  وبلاگ ها رو در کلاس روز نامه نگاری و ادبیات مورد استفاده قرار میده . در کلاس ادبیات دانش اموزان مطالب ارایه شده را مورد انتقاد قرار داده  ودرباره ی ان ها نظر میدهند . بوسیله ی وبلاگ ریچارد به دانش اموزانش اجازه میدهد تا نسبت به قابلیت های نوشتاری وشنیداری  اگاهی بیشتری پیدا کنند.

به هر حال وبلاگ ها در محیط ها و فرهنگ های متفاوت کاربرد های مختلفی دارند.

همیشه بین شعر ها و کتاب ها و فیلم ها یکی هست که بیشتر از همه دوستش داری و در ذهنت میماند. به نظر من شعر مردی از گیلان از ان دسته از شعر هاست که این خاصیت را دارد.شعری که میتواند تداعی کننده ی دنیای اطراف هر انسان باشد:

من امدم که بگویم که در کناره مرداب های بی مهتاب

فقط صدای وزغ ها نمیرسد در گوش

و ارتفاع تفکر

به قدر کلبه ی خاموش مرد دهقان نیست

من امدم که بگویم

به زیر وسعت این سوگوار بی تسکین

همیشه باران نیست که دانه های مردد را

توان رویش میبخشد

من امدم که بگویم صدای من

صدای ضجه ی مرغان جنگل است

اما به ان حقارت وکوتاهی

که دشتبان محل فکر مینماید نیست.

*بهمن صالحی

 

مردم گمان می برند غیر ارادی تر از عشق چیزی نیست اما حرمت داشتن بسی غیر ارادی تر از آن است.این گفته ی بیسمارک است که شدیدا به آن معتقدم .

این یک حقیقت انکار ناپذیراست حتی اگر انسان هایی که ما را وادار به احترام کنند کم باشند .